Gimp obsługuje różnorodne formaty zapisu i odczytu. Natywnym formatem pliku Gimpa jest natomiast XCF – zaprojektowany w celu przechowywania wszystkich informacji o edytowanym obrazki – zawiera wszystkie dane takich elementów jak warstwy, kanały, wektory.

Pliki możemy podzielić na do zapisu, do odczytu i takie, które Gimp może jednocześnie odczytywać i zapisywać. Do Grupy plików tylko do zapisu należą takie pliki jak warstwowy MNG (tylko w linuksie) oraz HTML (jako tabelki z kolorowymi komórkami), a także kod źródłowy języka C i ASCII Art (przy użyciu odpowiedniego pluginu, który sprawia, że obrazek reprezentowany jest przez znaki alfanumeryczne i inne). Gimp może te formaty zapisywać, jednak nie może ich odczytywać. Do odczytu zaś należą pliki Adobe PDF i pliki obrazków raw – używane przez wiele rodzajów aparatów cyfrowych. Gimp takich plików nie potrafi zapisywać, jednak może je odczytać. Opensource’owy plugin UFRaw dodaje pełną kompatybilność plików raw do Gimpa.

Pliki, które Gimp potrafi jednocześnie odczytywać i zapisywać, to głównie popularne formaty plików graficznych, takie jak BMP, JPED, PNG, GIF oraz TIFF. Poza tymi, używając Gimpa możemy również dokonywać operacji na plikach różnych aplikacji – Autodesk (pliki animacji flic), Corel Paint Shop Pro oraz Adobe Photoshop. Inne formaty zapisu/odczytu dotyczą dokumentów PostScript, bitmap formatu X oraz plików PCX. Gimp potrafi też czytać i zapisywać informacje z/do plików SVG oraz ICO (ICO jest formatem, w jakim zapisywane są ikony w systemie Windows). Przy korzystaniu z różnych form zapisu plików, warto pamiętać, że różne formaty posiadają różne wady i zalety. To, co jest odpowiednie dla formatu BMP (pełna dokładność i informacje o wszystkich pikselach), przy formacie JPEG (spora kompresja i mniejszy rozmiar – najpopularniejszy format graficzny) już nie jest istotne. Warto zapoznać się z cechami każdego formatu, poczytać informacje w Internecie i poszukać różnych ciekawostek samodzielnie to z pewnością nam się przyda w przyszłości.